[ Download ] ➽ History of Violence Author Édouard Louis – Dcrjservices.co.uk

[ Download ] ➽ History of Violence  Author Édouard Louis – Dcrjservices.co.uk chapter 1 History of Violence , meaning History of Violence , genre History of Violence , book cover History of Violence , flies History of Violence , History of Violence f6f73f3cc6e14 A Gripping Autobiographical Novel The Best Work Yet From The Most Talked About French Writer Of His GenerationOn Christmas Eve , In Paris, The Novelist Douard Louis Was Raped And Almost Murdered By A Man He Had Just Met This Act Of Violence Left Louis Shattered Its Aftermath Made Him A Stranger To Himself And Sent Him Back To The Village, The Family, And The Past He Had Sworn To Leave BehindA Bestseller In France Challenged And Vindicated In The Courts History Of Violence Is A Short Nonfiction Novel In The Tradition Of Truman Capote S In Cold Blood, But With The Victim As Its Subject Moving Seamlessly And Hypnotically Between Past And Present, Between Louis S Voice And The Voice Of An Imagined Narrator, History Of Violence Has The Exactness Of A Police Report And The Searching, Unflinching Curiosity Of Memoir At Its Best It Records Not Only The Casual Racism And Homophobia Of French Society But Also Their Subtle Effects On Lovers, Brothers And Sisters, Husbands And Wives It Represents A Great Step Forward For A Young Writer Whose Acuity, Skill, And Depth Are Unmatched By Any Novelist Of His Generation, In French Or English


10 thoughts on “History of Violence

  1. says:

    In de kerstnacht van 2012 ontmoet Edouard Louis op nog geen vijfhonderd meter van zijn deur een jongeman die fijn gezelschap lijkt Eenmaal thuis, na prettige gesprekken en vrijpartijen, verandert de man in een verkrachter, om niet te zeggen een moordenaar.Ik moet je waarschuwen Geschiedenis van geweld is met een scalpel geschreven Na de feiten heeft Louis zijn verhaal verschillende keren moeten doen, aan vrienden, politieagenten, dokters, terwijl hij eigenlijk het liefste wilde zwijgen.In In de kerstnacht van 2012 ontmoet Edouard Louis op nog geen vijfhonderd meter van zijn deur een jongeman die fijn gezelschap lijkt Eenmaal thuis, na prettige gesprekken en vrijpartijen, verandert de man in een verkrachter, om niet te zeggen een moordenaar.Ik moet je waarschuwen Geschiedenis van geweld is met een scalpel geschreven Na de feiten heeft Louis zijn verhaal verschillende keren moeten doen, aan vrienden, politieagenten, dokters, terwijl hij eigenlijk het liefste wilde zwijgen.In het boek laat hij zijn zus Clara het woord voeren, bij wie hij zijn toevlucht op het platteland heeft gezocht om even weg te zijn van alles Hij luistert stiekem vanuit een andere kamer af hoe zij het verhaal aan haar echtgenoot doorvertelt, wat Louis de mogelijkheid geeft haar versie met zijn versie aan te vullen, commentaar te leveren, te verklaren.Hij is van zijn eigen zus vervreemd hij woont in Parijs, zij is in Louis geboortestreek Picardi gebleven, en bijgevolg sijpelt ook hun opvoeding door in haar en zijn taal, in haar en zijn gedachtengoed Op die manier dissecteert hij nauwgezet de feiten van de kerstnacht, en de gevolgen ervan Het hoe en waarom van acties en reacties De sporen die geweld nalaten.Vandaar dat ik je waarschuw je leest Geschiedenis van geweld alsof je samen met Edouard zijn zus staat af te luisteren en af en toe door de schrijver wordt onderbroken, die jou dan het relaas op een andere manier doet Zonder dat je er erg in hebt kruipen de gebeurtenissen meer en meer onder je vel Alsof je langzaam vergiftigd wordt en pas op het einde van het boek ondervindt hoe vlijmscherp papier is Of nee hoe een paperback van 206 bladzijden je kan raken als een moker Geschiedenis van geweld is uit het Frans vertaald door Reintje Ghoos en Jan Pieter van der Sterre.Deze bespreking en andere tips vindt u onder BLOG op www.bartmoeyaert.com


  2. says:

    The English translation History of Violence will be out in June In this autobiographical novel, douard Louis tells the story of how he was assaulted, raped and almost strangled to death and the repercussions of this experience It s already brave to share a story like that, but Louis goes even further by radically exposing and questioning every aspect of his behavior and the behavior of the aggressor, and by contrasting his own thoughts with those of his sister who holds very different opini The English translation History of Violence will be out in June In this autobiographical novel, douard Louis tells the story of how he was assaulted, raped and almost strangled to death and the repercussions of this experience It s already brave to share a story like that, but Louis goes even further by radically exposing and questioning every aspect of his behavior and the behavior of the aggressor, and by contrasting his own thoughts with those of his sister who holds very different opinions and his best friends Didier and Geoffrey these are obviously French star sociologist Didier Eribon and sociologist and philosopher Geoffroy de Lagasnerie Apart from confronting his own near death experience, Louis ventures into asking questions about the nature of violence in general and about the dynamics that lead to the escalation of violence His assault started as a harmless one night stand which slowly turned sour and then got out of control How did this happen And how did it change Louis The narrative is put together as a montage that combines the above mentioned standpoints of the sister, Didier, Geoffrey and the author himself, but always told through the lense of Louis It s cleverly done and manages to digress in several directions without losing grip of the main narrative thread.This book was a huge sensation in France and Germany, and when reading some French articles about it, I learnt that the real aggressor was actually caught and convicted He then sued Louis because of the book, but lost as it is impossible to identify him solely based on Louis novel It is great to see how many fresh and daring books are currently coming out of France, and while I would not say that History of Violence is a success in every aspect, it is certainly brave, thought provoking and intelligent


  3. says:

    C est dommage de lire un livre pour une raison ext rieure l anticipation de la lecture elle m me Je veux dire, on devrait ouvrir le livre en se disant que la lecture va nous apporter quelque chose quoi, a d pend de chacun C est donc dommage, selon moi, qu douard Louis continue rechercher une criture du scandale Peut tre qu il ne sait pas faire autrement, peut tre qu il ne peut pas faire autrement, mais lire les premiers r sum s de ses deux premiers romans dans les journaux, rubriqu C est dommage de lire un livre pour une raison ext rieure l anticipation de la lecture elle m me Je veux dire, on devrait ouvrir le livre en se disant que la lecture va nous apporter quelque chose quoi, a d pend de chacun C est donc dommage, selon moi, qu douard Louis continue rechercher une criture du scandale Peut tre qu il ne sait pas faire autrement, peut tre qu il ne peut pas faire autrement, mais lire les premiers r sum s de ses deux premiers romans dans les journaux, rubrique Fait divers, a me donne en tant que lectrice une d sagr able impression de voyeurisme a, c est probablement fait expr s, mais c est tellement courant dans la litt rature fran aise contemporaine Ernaux, Angot, Delaume et m me en litt rature gay, Guibert, Dustan que je commence trouver a dommage Dans le cas d douard Louis, il a une tr s belle plume, et j esp re que ses romans venir auront cette r putation pas d tre choquants, ou la v racit discutable, mais d tre un ensemble de belles pages.Donc, vous le savez d j , tout le monde le savait d j Histoire de la violence raconte l agression, le viol et la tentative de meurtre qu a subi l auteur, une nuit de No l, Paris et m me que Reda, l agresseur du livre, il a port plainte contre Louis parce que soi disant c tait une diffamation, etc, etc.L auteur fait un choix narratif int ressant il alterne son r cit la premi re personne avec le r cit de l agression tel qu il a t racont par sa s ur Clara dans une conversation avec son mari, et ponctue le tout de passages en italiques qui apportent des pr cisions, ou des doutes, sur la v racit de la narration Cette narration deux vitesses et demi fait d bat chez les lecteurs, mais personnellement j ai trouv qu elle donnait une grande force au livre, dans la mesure o elle lui permet de jeter la face du lecteur trois des plus grandes th matiques du roman la v rit , la lutte des classes, l ambigu t des sentiments tout cela rapport la violence.La v rit , parce que la question ne se pose pas que dans les pages Faits divers de votre quotidien L auteur souligne la difficult se rappeler de l encha nement des actions, des violences, des pens es, lorsqu on est victime d un acte de violence Peut on croire l agresseur quand il parle Et plus important, peut on croire l agress Cette question de la v rit est soulign e par le r cit de la s ur, qui est forc ment diff rent, en raison de la distance qui la s pare de son fr re Elle est encore mise en valeur par les interventions en italiques, qui remettent en cause la propre narration Il n y a pas de v rit de la violence, juste le traumatisme La lutte des classes, la question qui se pose forc ment pour l auteur d En finir avec Eddy Bellegueule J avais pris ce premier livre en grippe pour plusieurs raisons je trouvais notamment que Louis tait dans un rapport violent avec la famille qu il avait d cid d abandonner Son ton m prisant ne faisait pas cho, selon moi, la r alit du transfuge social, et je pr f re mille fois Retour Reims de Didier Eribon, qui est l une des influences majeures de Louis et peut tre la guest star d Histoire de la violence.Donner la parole Clara ici, c est symboliquement donner la parole cette famille qu il avait priv e de parole dans un premier roman Son discours est certes empreint de pr jug s, mais celui du narrateur ne l est pas moins Et surtout, on ressent la tendresse du parler, du souvenir commun, de la classe sociale Cette autre approche, c est d finitivement ce qui manquait Eddy Bellegueule.Il y a de tr s belles digressions sur le changement de camp qu a constitu l embourgeoisement de l auteur et son changement de nom, le tout dans un lexique guerrier J ai vraiment t sensible cette prise de recul Troisi mement ensuite je me tais , l ambigu t des sentiments face la violence Car ce n est pas un livre sur la honte, ni sur la culpabilit , ni sur la haine, non, c est un texte qui sait saisir avec pr cision le m lange d motions qui surgit au moment du viol Entre la honte et la fiert , le malheur et la complaisance, l innocence et la culpabilit , le pardon, la haine, le sens des responsabilit s Le parall le avec Sanctuaire de Faulkner tait infiniment juste Au del de l exorcisme de l auteur et du voyeurisme du lecteur, douard Louis signe un texte sensible et aux dimensions multiples, qui accroche et met mal l aise


  4. says:

    Ein Mann steht hinter einer T r und lauscht Er lauscht seiner eigenen Geschichte, lauscht, wie sie aus dem Mund seiner Schwester, der er sie zuvor berichtet hatte, an ihren Ehemann weitergegeben wird St ck f r St ck f hrt sie den Lauscher ins HERZ DER GEWALT zur ck, jener Gewalt, die er erlitten hat w hrend einer Vergewaltigung douard Louis HISTOIRE DE LA VIOLENCE ist momentan in aller Munde und wird hnlich wie Didier Eribons RETOUR REIMS als ein Werk gefeiert, das den sehr pers nlichen We Ein Mann steht hinter einer T r und lauscht Er lauscht seiner eigenen Geschichte, lauscht, wie sie aus dem Mund seiner Schwester, der er sie zuvor berichtet hatte, an ihren Ehemann weitergegeben wird St ck f r St ck f hrt sie den Lauscher ins HERZ DER GEWALT zur ck, jener Gewalt, die er erlitten hat w hrend einer Vergewaltigung douard Louis HISTOIRE DE LA VIOLENCE ist momentan in aller Munde und wird hnlich wie Didier Eribons RETOUR REIMS als ein Werk gefeiert, das den sehr pers nlichen Weg aus einer nordfranz sischen Arbeiterstadt und also aus einem scheinbar vorgestanzten in ein selbstbestimmtes Leben beschreibt und zugleich ein Schlaglicht auf eben jene Regionen und Schichten wirft, die f r das Erstarken des Front National verantwortlich gemacht werden Anders als Eribon, der seine intellektuellen Werkzeuge des Soziologen nutzt und distanziert den Spannungsbogen zwischen seiner Herkunft, seinem Werdegang als Intellektueller und seiner Homosexualit t beschreibt und zugleich eine brillante Analyse davon liefert, wie sich eben eine ganze Schicht politisch von links nach rechts bewegen konnte, berichtet uns Louis eine sehr intime und f r ihn katastrophale pers nliche Erfahrung, bereitet diese allerdings eher in Romanform auf und nutzt diese Form, um nicht nur ein gewisses Milieu zu schildern, sondern viel mehr der Arbeit der Erinnerung und den eigenen Ressentiments und Vorurteilen, ja, der Korrumpierbarkeit der eigenen Seele, nachzusp ren So skeptisch man Lobhudeleien gegen berstehen mag, hier, in diesem Fall, sind sie berechtigt, denn douard Louis ist dabei ein sprachlich wie formal brillantes Buch gelungen douard nimmt an einem Weihnachtsabend, auf dem Heimweg von Freunden, einen sich ihm anbietenden s dl ndischen Mann mit in seine Wohnung, wo es zu Z rtlichkeiten und Intimit ten kommt Erst sp t, nach Stunden des Zusammenseins, schl gt die Stimmung um, als douard begreift, da Reda, wie sich sein neuer Bekannter nennt, ihn massiv zu beklauen versucht Aus der Konfrontation, die douard versucht, m glichst zur ckhaltend zu f hren, entsteht ein immer gewaltt tigerer Rausch Redas, der sich angegriffen f hlt, seine Familie verunglimpft sieht und sich in seiner Ehre nicht respektiert f hlt Schlie lich zeiht er eine Waffe und bedroht douard damit, schlie lich vergewaltigt er ihn In den darauffolgenden Tagen entwickelt douard nach hektischen Besuchen im Krankenhaus, dem tigenden Untersuchungen dort und ebenso dem tigenden Befragungen durch die Polizei, einen kaum mehr zu stillenden Redeflu , nahezu zwanghaft mu er Bekannten und Halbbekannten, schlie lich gar Fremden berichten, was ihm zugesto en ist Schlie lich flieht er zu seiner Schwester, also zur ck in jenes Arbeiter und Kleinb rgermilieu, dem er aufgrund seiner Interessen, mehr noch seiner Homosexualit t, einst in die andere Richtung, gen Paris und dessen Verhei ungen, entflohen ist Hier, in der Fremde, der Ent Fremdung, in der eigenen Familie, kann er schlie lich zur Ruhe kommen, seine Geschichte noch einmal erz hlen und reflektieren Und sie schlie lich h ren.Die Situation, die sich praktisch durch den gesamten 220seitigen Text fortsetzt douard hinter der T r, seiner eigenen Geschichte lauschend ist literarisch eine hoch komplexe Und eine literarisch brillante Perspektive Denn so wird der Icherz hler, eben ein Mann namens douard, seiner eigenen Erz hlung entfremdet, wird Zeuge des eigenen Lebens im Spiegel einer fremden Erz hlung, und kann also noch einmal kritisch verifizieren, was die ganze Entwicklung mit ihm angestellt hat Er reflektiert den Rassismus, die Homophobie, aber mit der gleichen H rte, mit der er dies bei anderen diagnostiziert, diagnostiziert er es auch bei sich selbst Wie sein liberales Kartenhaus einzust rzen droht, seine Offenheit gegen ber den Franzosen mit nordafrikanischem Hintergrund wie Nichts in sich zusammenf llt, wie in ihm Ressentiments aufkommen, die er nicht in sich vermutet h tte Doch reflektiert er eben auch, wie manipulierbar er ist, als man ihm zuzuh ren und Verst ndnis entgegen zu bringen scheint reflektiert die Dankbarkeit f r den vermeintlichen Schutz, die einen allzu ungesch tzt den Einfl sterungen anderer, m glicherweise gar nicht so Wohlmeinender aussetzt und mit ebensolch schmerzlicher Offenheit und Ehrlichkeit beschreibt er die Selbstdem tigungen, die man sich im Angesicht der Gewalt antut Die Beschwichtigungen, das Sich Kleinmachen, das Reden, um den andern zu erreichen, den vorauseilenden Gehorsam, wie man nun gemeinsam aus dieser Situation wieder herauskommt, ohne da der andere, der T ter, sein Gesicht zu verlieren braucht usw Schmerzhaft ist die Lekt re, auch wenn man sich lange in Sicherheit wiegt.Der Flu dieses Textes wirkt gleichm ig, es ist schlie lich die Erz hlung der Schwester an ihren Mann, der in der K che steht und gleich wieder los mu , garniert mit ihren eigenen Ansichten und Reflexionen auf douard und dessen Art zu leben, seine Homosexualit t und das in ihren Augen damit verbundene Boh meleben Aber auch ihre Meinungen zu Ausl ndern, Linken usw kommen zum Ausdruck und bringen damit exemplarisch eine bestimmte Haltung und die Differenz auf den Punkt, die einen Menschen wie douard von seinem Milieu, seiner Familie und letztlich also seiner Herkunft Heimat trennen Anders als Eribon in RETOUR REIMS zeigt douard Louis keine Verunsicherung hinsichtlich dieses Komplexes, da scheint er die N he und Freundschaft zu seinen Freunden Geoffroy und Didier, die nie n her erl utert, aber als funktionierend und stabil gesetzt wird, b rgt daf r sich seiner Entwicklung und auch der Haltung, die er zu seiner Herkunft einnimmt, klar und dar ber mit sich im Reinen zu sein Es ist Louis die bersetzung mag das lediglich andeuten k nnen sprachliche Genauigkeit, sein Eindringen in die Zwischenr ume, das Aufgreifen oft nebens chlich wirkender Details sowohl physischer wie psychischer Natur, die dieses Vexierspiel mit Versatzst cken aus Erinnerung und Erz hlung, Konstruktion und sprachlicher Spiegelung konstruierter Wirklichkeit so markant, treffend und letztlich auch gef hrlich, emotional gef hrlich, werden l sst.Denn in dieser Gleichm igkeit, der doppelten Reflexion aus eigener Erinnerung und deren Reflexion im Spiegel der Erinnerung seiner Schwester, die douard ja zugeh rt haben mu wie nun ihr Mann ihr zuh rt, unter diesem den Leser zun chst scheinbar in Sicherheit wiegenden Gleichma , lauern Gedanken, gedankliche Abgr nde, Emotionen teils kalter Animalit t, die uns mit sich ziehen in einen Strudel aus Beklemmung, durchaus Angst und schlie lich tiefem Befremden uns selbst gegen ber Es gelingt douard Louis be ngstigend genau, in einem scheinbar so kleinen, privaten Schicksalsschlag eine ganze kulturelle Auspr gung in den unterschiedlichsten gesellschaftlichen Schichten zu spiegeln Hier wird die innerfamili re Differenz dargestellt und zugleich genutzt, um kulturelle Differenz, politische, sexuelle und auch wirtschaftliche Differenz zu markieren und somit auch die milieu und klassenbedingten Eigenarten, Ressentiments und Haltungen auszustellen, die auf ganz unterschiedliche Art und Weise institutionell im Idiom des Arbeiters, im Befehlston des Polizisten, in der Aufforderung eines Arztes, pers nlich im Gespr ch mit Freunden oder der Familie zu uns spricht Louis vermeidet dabei einen allzu verlockenden Fehler und geht nicht in eine literarische Situation, in der Reda der Angreifer, der Fremde, der Araber usw je als etwas anderes erscheint, als ein Abbild der ngste des Protagonisten Er ist wie alle Erinnerung reine Literatur, weit entfernt davon, eine Aussage zu einem Typus Mensch zu sein In Bezug auf Redas Handlungen bleibt die Erz hlung rein deskriptiv und damit bleibt er ein Symbol Seine Kr nkung, die Wut, die ihn scheinbar in die Gewalt treibt reine Behauptung, ohne Erkl rung douard Louis bleibt auf der Seite des Narrativs, von der er berichten kann Auf der Seite ist aber auch der wohlgemeinte Multikulturalismus zuhause, der oft an wirklichen, h chst realen Problemen vorbeischauen l sst und reell allzu lange den Blick auf diese Entwicklungen verweigerte Der Leser befindet sich dabei ununterbrochen in Konfrontation Mit sich und seinen Vorurteilen, mit dem Verborgenen, das Literatur immer hervorzukramen sucht, aber auch mit den Abgr nden der eigenen ngste Vexierspiel der Erinnerung und zugleich Spiegel wie Projektionsfl che was g be es Besseres ber Literatur, zumal derart komprimiert wie hier, noch zu sagen


  5. says:

    Zijn debuut werd in de markt gezet als een Noord Franse versie van De helaasheid der dingen Een ongelukkige vergelijking In tegenstelling tot de steeds ronkerig formulerende Verhulst, bedient Louis zich van fijnmazig proza In Geschiedenis van geweld zijn amper flitsende adjectieven te vinden, laat staan dat Louis zich te buiten gaat aan gezochte beeldspraak Hij beschrijft liever dan te benoemen.De thematiek van zijn tweede roman biedt dan ook niet het ideale platform om excessief schrijv Zijn debuut werd in de markt gezet als een Noord Franse versie van De helaasheid der dingen Een ongelukkige vergelijking In tegenstelling tot de steeds ronkerig formulerende Verhulst, bedient Louis zich van fijnmazig proza In Geschiedenis van geweld zijn amper flitsende adjectieven te vinden, laat staan dat Louis zich te buiten gaat aan gezochte beeldspraak Hij beschrijft liever dan te benoemen.De thematiek van zijn tweede roman biedt dan ook niet het ideale platform om excessief schrijven te beoefenen Op kerstnacht wordt Louis namelijk het slachtoffer van een gewelddaad Hij zoekt rust en veiligheid bij zijn zuster Clara, maar wordt gedwongen zijn relaas van de gruwelijke nacht af te haspelen In het politiekantoor dient hij een getuigenis af te leggen, hij hoort Clara zijn verhaal vertellen in de huiselijke kring Een geestelijke cocon vormt zich Ik heb alleen de taal nog en de angst ben ik kwijt, ik kan zeggen Ik was bang , maar met die opmerking zal het nooit wat worden, een wanhopige poging om de sensatie, de waarheid van de angst terug te vinden Geschiedenis van geweld laat zich lezen als een verslag van een emotionele lockdown En over Louis poging om via taal meester te worden over de realiteit waarin hij beschadigd raakte De passage waarin de misdaad beschreven wordt, dringt net door die accurate, sobere taal diep door Louis is slachtoffer en regisseur tegelijk.Wat even veel indruk maakt, zijn de karige beschrijvingen waarmee hij zijn ouders neerzet Zijn vader als monolithische truckchauffeur hij drinkt een portie wrange wijn in een kartonnen pak, bestelt bij een afgematte verkoper op een rustplaats langs de snelweg , zijn moeder als een hard proberende vrouw die er tegen beter weten in het beste probeert van te maken.Misschien is dat het wonderbaarlijkste aan deze roman De weigering te veroordelen


  6. says:

    Geschiedenis van geweld oogst heel veel lof in De Groene schreef Cyrille Offermans zelfs dat hij nog nooit zo n goed boek van zo n jonge schrijver had gelezen Zelf ben ik eveneens behoorlijk overdonderd Het is geen gemakkelijk of soepel leesbaar boek, want de inhoud is even heftig als naargeestig en de stijl doet een groot beroep op de oplettendheid, de verbeeldingskracht en de analytische en empatische vermogens van de lezer Ook de vorm is complex te noemen Maar het boek is niettemin n Geschiedenis van geweld oogst heel veel lof in De Groene schreef Cyrille Offermans zelfs dat hij nog nooit zo n goed boek van zo n jonge schrijver had gelezen Zelf ben ik eveneens behoorlijk overdonderd Het is geen gemakkelijk of soepel leesbaar boek, want de inhoud is even heftig als naargeestig en de stijl doet een groot beroep op de oplettendheid, de verbeeldingskracht en de analytische en empatische vermogens van de lezer Ook de vorm is complex te noemen Maar het boek is niettemin naar mijn smaak helemaal geweldig, juist door de wijze waarop vorm en stijl aansluiten bij de enorm heftige en complexe inhoud Vooral daarom las ik het twee keer achter elkaar om goed alle intrigerende details in te drinken van wat werd verteld en hoe het werd verteld.Centraal staat een traumatische en helaas niet verzonnen, dus autobiografische gebeurtenis op de kerstavond van 2012 werd de auteur, Edouard Louis, ruw verkracht, beroofd, bruut mishandeld, bijna gewurgd en met een pistool bedreigd door de Kabylische arbeider Reda, met wie hij eerst een van gepassioneerde seks doordesemde nacht had gehad Die gebeurtenis tart elke beschrijving niet alleen vanwege de enorme heftigheid van het geweld en van alle angsten en schaamtegevoelens die dit geweld bij het slachtoffer oproepen, maar ook door de irrationaliteit en onvoorspelbaarheid van Reda, die op onbegrijpelijke wijze tederheid afwisselt met totale agressie en totale agressie ineens weer met timide spijt en tederheid Was de dader van meet af aan uit op beroving en moord, of werd hij meegesleept in een ook hem verrassende spiraal van zijn ook voor hem onbegrijpelijke gedrag en gevoel Niet minder heftig is ook alle angst en walging en zelfhaat die het slachtoffer na deze traumatische kerstnacht voelt, wat nog versterkt wordt door alle procedures die hij moet volgen in ziekenhuizen en bij de politie, en door de wijze waarop de politie en ook zijn vrienden reageren op zijn verhaal en wat nog erger is dat verhaal voor hem gaan invullen Dat laatste stoort hem bijzonder omdat hij daardoor van zijn verhaal wordt beroofd, en dus van zijn herinneringen, en van zijn steeds veranderende complexe amalgaan van angsten, schaamte EN liefdevolle herinnering Want bij alle peilloze schrik voelt hij ook nog steeds heimwee naar de schoonheid van Reda en naar de overigens prachtig beschreven tederheid die Reda bij hem opriep.Dat alles wordt nog complexer omdat Edouard Louis vermoedt dat Reda bepaalde overeenkomsten met hem heeft, en niet alleen dader is maar ook slachtoffer Immers, als Kabylische arbeider is hij achtergesteld hier herkent Edouard Louis het treurige lot van het zeer achtergestelde arbeidersmilieu waar hij zichzelf aan heeft ontworsteld en dat hij vol haat liefheeft , als homoseksueel is hij vermoedelijk zeer gediscrimineerd hier herkent Edouard Louis zijn eigen lot in zijn eigen Picardische arbeidersdorp werd hij om zijn geaardheid uitgekotst, weggehoond, mishandeld , en dus is Reda door allerlei omstandigheden buiten hem gemaakt tot wat hij is Edouard voelt dan ook grote woede als de hem ondervragende agenten Reda een Arabier noemen een Kabylische man is niet hetzelfde als een Arabier en daar diverse tamelijk racistische opmerkingen aan vastknopen Dat roept bij Edouard weer herinneringen op aan het milieu waaruit hij afkomstig is, waarin iedereen Front National stemt iets wat hem van enorme agressie vervult, alhoewel hij ook bij deze Front National stemmers heel ver gaat in het willen begrijpen waarom zij zijn zoals ze zijn, en hoe hun deplorabele leefomstandigheden hun racistische blik op de wereld heeft gevormd Kortom Edouard heeft meteen grote spijt dat hij de aanval van Reda op hem bij de politie heeft gemeld, en aarzelt zeer om een aanklacht in te dienen Dat is hem te racistisch Tegelijk merkt hij tot zijn grote schrik dat de aanval ook hem racistisch gemaakt heeft, HEM, Edouard Louis, die altijd dacht dat hij zich aan racisme had ontworsteld Des te meer reden echter om de aanklacht niet in te dienen, want dan geeft hij nog meer toe aan deze zijns inziens abjecte innerlijke impuls Bovendien is hij nog steeds panisch van angst, en dus enorm bevreesd voor wraak Waarbij geen enkele tegenwerping van anderen dat de kans daarop klein is ook maar iets helpt niet alleen omdat de angst in hem te sterk is, maar ook omdat hij vindt dat hij recht heeft op deze angst Wat hij weliswaar zelf ook arrogant van zichzelf vindt, maar die arrogantie ziet hij in zijn wanhoop ook als een van de weinige wapens die hem nog resten.Dit verhaal dat ik nu uiteraard heel versimpeld weergeef is dus qua inhoud uitermate heftig en complex, en vol van onuitspreekbare en ook nog eens conflicterende affecten en emoties Dat is op zichzelf al intrigerend genoeg Maar het geniale van dit boek vind ik dat Edouard Louis een stijl en vorm heeft gevonden die naadloos aansluit bij die heftige complexiteit, veel meer dan een rechttoe rechtaan stijl of vorm zou doen Ergens zegt Edouard Louis dat spreken soms meer zou moeten lijken op zwijgen en kotsen, en dat taal, hoe essentieel ook voor ons eigen mens zijn en voor onze vermogens om ons verhaal en onze identiteit te vormen, soms op onoverbrugbare grenzen stoot Exact dat maakt hij voelbaar in zijn eigen formulering hij zegt niet alleen dat woorden als angst en wanhoop totaal niet de gevoelens van angst en wanhoop omvatten die hij ervaren heeft, maar maakt dit voelbaar door de stamelende structuur van zijn zinnen en het tastende en heftige karakter van zijn beelden En ook door de ellenlange zinnen die hij soms gebruikt, die door hun lengte en koortsachtigheid inderdaad iets hebben van uitgekotste angst Wat dan wordt afgewisseld met heel afstandelijk en beschouwelijk taalgebruik, dat samengaat met erg lucide reflecties en analyses, maar dat tegelijk zijn boek extra vervreemdend maakt omdat Edouard Louis zichzelf bijna als object benadert Bovendien spreekt hij over zichzelf in de ik vorm, de jij vorm en de hij vorm daarmee maakt hij voelbaar hoe alles hem ontglipt, hoe zeer deze ervaringen hem van zichzelf vervreemden, hoe zeer ze hem tot een verbaasde toeschouwer maken van zichzelf Tegelijk echter geeft die afstand ook een zekere vrijheid, extra mogelijkheden tot filosofische beschouwing en reflectie, en de voor hem zeer essenti le mogelijkheid om een verhaal te vertellen waarin hij niet alleen maar slachtoffer is maar ook beschouwer Dus iemand die niet alleen maar verloren heeft.Belangrijk is bovendien het wel zeer opmerkelijke perspectief van dit boek veel van dit verhaal horen we namelijk niet uit de mond van Edouard Louis zelf in ik, hij of jij vorm , maar uit de mond van zijn zuster Edouard luistert ongemerkt af wat zijn zuster over hem vertelt en tekent dit op, waarbij hij echter wel tussen haakjes tegenwerpingen aanbrengt of kanttekeningen plaatst Dat geeft nog aanzienlijke extra innerlijke spanning aan dit boek, want de zus is onderdeel van het door Edouard Louis verfoeide en verlaten milieu, en dus is haar versie van het verhaal vol wrok en gefnuikte liefde en onbegrip Waar Edouard zich dan in zijn tegenwerpingen tegen verzet, maar tegelijk ook door geraakt wordt de zus haalt soms aspecten naar voren die hij niet zomaar van de hand kan wijzen, doet soms observaties over Edouards deftige gedrag of ministeriele taalgebruik die hij ergens ook wel weer snapt, en ook haar irrationele wrok zo denkt Edouard is wel te begrijpen als je haar leefomstandigheden kent Bovendien, juist zij haalt via allerlei terzijdes en anekdotische afdwalingen allerlei voorvallen naar boven uit Edouards vroegere milieu, en juist die zetten hem extra aan het denken over de mogelijke overeenkomsten tussen hem en Reda Niettemin lezen veel zinnen in dit boek als een duel tussen Edouard en zijn zuster Clara, tot op woordniveau bijvoorbeeld omdat Clara erg schamper reageert op de nogal gestudeerde woordkeus van Edouard, terwijl die woordkeus voor Edouard juist een wezenlijk onderdeel is van zijn identiteit en zijn nieuwe milieu.Die stijl en vorm nu maken van Geschiedenis van geweld meer en wezenlijk iets anders dan een autobiografie De titel doet bovendien eerder een sociologische of filosofische verhandeling vermoeden, terwijl het boek op de achterflap een roman wordt genoemd En dat laatste is misschien nog het beste de traumatische gebeurtenis is uiteraard volkomen autobiografisch, maar de ingezette stijlmiddelen de woordkeus die de grenzen van de taal opzoekt, de ik verteller die ook de hij en jij vorm kiest, de keuze om het verhaal grotendeels te vertellen vanuit het perspectief van de verteller die LUISTERT naar zijn zuster horen eerder bij een roman Te meer ook omdat we mogen aannemen dat het verhaal van de zuster niet WERKELIJK het verhaal van de zuster is, maar grotendeels of geheel is opgeschreven in woorden die Edouard Louis zelf heeft bedacht Bovendien staat Geschiedenis van geweld vol uitweidingen die getuigen van romaneske verbeeldingskracht Prachtig bijvoorbeeld is het lange verhaal dat Edouard vertelt over Reda s vader, een verhaal dat tot in detail ingaat op diens angsten, frustraties, gevoelens van onderdrukking en verlangens Maar dat verhaal is door Edouard verzonnen, want Reda liet niets los over zijn vader Geweldig is ook hoe Edouard steeds analogie n suggereert tussen b.v Reda of diens vader en lotgevallen van zijn eigen familie, of gelijkenissen met het leven van bejaarden die uit pure frustratie hun eigen huis met stront besmeurden, of overeenkomsten met dakloze bedelaars die elk gevoel van decorum hebben verloren In al deze outcasts herkent Edouard bovendien delen van zichzelf Zo weeft Edouard een soort totaalverhaal over verliezers en verworpenen, waar ook hij en Reda toe behoren een speculatief en fictief totaalverhaal dat eerder past bij de romancier dan bij een zakelijke autobiograaf En ronduit adembenemend zijn de passages waarin Edouard, met inzet van al zijn verbeeldingskracht en inlevingsvermogen, beschrijft hoe de ondoorgrondelijke Reda zich op diverse momenten wellicht heeft gevoeld, hoe die gevoelens of onbedoelde effecten van eerdere onbedoelde acties Reda wellicht hebben aangezet tot zijn handelingen, en waarom die handelingen ook voor Reda zelf vermoedelijk onaangenaam verrassend waren Geschiedenis van geweld peilt het fenomeen geweld in brede zin des woords het psychologische en fysieke geweld van Reda, maar ook het sociale geweld racisme, armoede, discriminatie van homoseksualiteit dat mogelijk het optreden van Reda deels verklaart, het sociale geweld waardoor het milieu waar Edouard zich aan ontworsteld heeft een milieu van uitgestotenen is, het niet geringe psychologische geweld dat dit milieu weer uitgeoefend heeft op Edouard als homoseksueel, het geweld dat Edouard ervaart van iedereen die zijn eigen verhaal voor hem invult, enzovoort enzovoort De wijze waarop dit geweld in dit boek ge voceerd wordt is keihard, ook omdat Edouard Louis daarbij zichzelf en zijn vrienden nadrukkelijk niet spaart Tegelijk is het boek ook een ongehoorde proeve van verbeeldingskracht en inlevingsvermogen het streeft immers naar glimpen van inzicht op Edouard Louis onverwoordbare angsten en emoties, en peilt bovendien naar de verborgen beweegredenen van Edouards milieu en Edouards aanvaller Reda Dat vind ik buitengewoon alleen al dat Edouard Louis, na te zijn mishandeld en bijna te zijn vermoord, berhaupt BEGINT na te denken over wat zijn dader beweegt vind ik ongelofelijk En dat hij daarbij zo n eigen literaire vorm bedenkt vind ik nog ongelofelijker Die vorm karakteriseert hijzelf, provocerend en meeslepend, als leugen , als een vorm van radicale verbeeldingskracht die nieuwe waarheden bedenkt en zich daarmee tegen de gangbare waarheid verzet Ik interpreteert dat als een dubbele strategie ten eerste als een manier om ZIJN verhaal te vertellen en zichzelf te herscheppen tot personage dat aan alle offici le verhalen ontsnapt, ten tweede als een statement dat hij schrijft over irrationele aspecten van het bestaan die alleen speculatief en tastend te beschrijven zijn en dus ontsnappen aan wat men waarheid noemt Daarmee suggereert Louis volgens mij ook dat hij dieper probeert te denken dan eigenlijk mogelijk is om Reda te doorgronden terwijl dat eigenlijk helemaal niet kan, om daarbij zelfs de geschiedenis van Reda s vader te schrijven terwijl hij die eigenlijk helemaal niet kent, en om te beschrijven wie Edouard Louis is nadat hij bruut is aangevallen en mishandeld terwijl Edouard Louis dat eigenlijk zelf nauwelijks meer begrijpt.Ik bewonder dit boek om biografische redenen niet te geloven dat iemand een paar jaar nadat hij zoiets meegemaakt heeft de kracht vindt om een boek te schrijven Ik bewonder het boek ook om zijn analytische scherpzinnigheid en zijn trefzekere taalgebruik Maar ik bewonder het vooral om zijn radicale verbeeldingskracht, die ik opvat als de passie om ook het meest onbegrijpelijke en pijnlijke toch deels te willen begrijpen Wat een kanjer, die Edouard Louis En wat een schrijver


  7. says:

    Je n ai pas tout de suite review ce livre car pas tr s s re de mon jugement Finalement, je l aime moins que le premier, m me si son criture directe me touche toujours autant douard Louis parle donc de cette nuit affreuse o il a t viol , menac , malmen apr s avoir d sir son tortionnaire Trois couches de discours s entrem lent le sien, le r cit de cette soir e par sa soeur et ses propres remarques sur le discours de sa soeur, parfois en je , parfois en tu Si j ai bien aim cette Je n ai pas tout de suite review ce livre car pas tr s s re de mon jugement Finalement, je l aime moins que le premier, m me si son criture directe me touche toujours autant douard Louis parle donc de cette nuit affreuse o il a t viol , menac , malmen apr s avoir d sir son tortionnaire Trois couches de discours s entrem lent le sien, le r cit de cette soir e par sa soeur et ses propres remarques sur le discours de sa soeur, parfois en je , parfois en tu Si j ai bien aim cette fa on de raconter, j ai moins aim les tics de langage de sa soeur Edouard Louis ayant quitt ses parents relativement t t, il pr te un langage provincial sa soeur langage qu il ne conna t plus et qui n est pas du tout cr dible mon avis Cette fa on que sa soeur a de parler est parfois un peu poussive et exag r e On sent qu il a eu un peu plus de mal crire ces parties.Ensuite, je trouve que le plus int ressant dans cette histoire bien que terrible , c est le mouvement de Reda du d sir vers la haine et la violence, le glissement d douard du d sir vers la peur, ces deux transformations l , j aurais peut tre aim mieux les retrouver.Mais Histoire de la violence reste un tr s bon livre


  8. says:

    je pensais Pourquoi est ce qu on impose aux perdants de l Histoire d en tre les t moins comme si tre perdant n tait pas suffisant, pourquoi est ce que les perdants doivent en plus porter le t moignage de la perte, pourquoi est ce qu ils doivent en plus r p ter la perte jusqu l puisement, en d pit de l puisement et je pensais, toujours sans dire un mot Non, c est le contraire, c est le contraire qui devrait arriver, tu devrais avoir le droit au silence, ceux qui ont v cu la viol je pensais Pourquoi est ce qu on impose aux perdants de l Histoire d en tre les t moins comme si tre perdant n tait pas suffisant, pourquoi est ce que les perdants doivent en plus porter le t moignage de la perte, pourquoi est ce qu ils doivent en plus r p ter la perte jusqu l puisement, en d pit de l puisement et je pensais, toujours sans dire un mot Non, c est le contraire, c est le contraire qui devrait arriver, tu devrais avoir le droit au silence, ceux qui ont v cu la violence devraient avoir le droit au silence, ceux qui ont v cu la violence devraient avoir le droit de ne pas en parler, ils devraient tre les seuls avoir le droit de se taire, et ce sont les autres qui on devrait reprocher de ne pas parler


  9. says:

    Dit boek is verre van perfect, en misschien zijn vier sterren ook wat veel als je het alleen maar als roman beoordeelt Maar ik besluit het niet alleen als roman te beoordelen, en dat mag, want dit is godverdomme mijn Goodreads Ik vind het meer dan bewonderenswaardig wanneer je zoiets afgrijselijks op deze manier kan benaderen en beschrijven Eerlijk, intelligent, secuur, met een scherpe reflectie en afstand Toch werkt de vorm niet helemaal voor mij ik vind het af en toe wat inconsequent, en Dit boek is verre van perfect, en misschien zijn vier sterren ook wat veel als je het alleen maar als roman beoordeelt Maar ik besluit het niet alleen als roman te beoordelen, en dat mag, want dit is godverdomme mijn Goodreads Ik vind het meer dan bewonderenswaardig wanneer je zoiets afgrijselijks op deze manier kan benaderen en beschrijven Eerlijk, intelligent, secuur, met een scherpe reflectie en afstand Toch werkt de vorm niet helemaal voor mij ik vind het af en toe wat inconsequent, en dat stoort En het voelt, vooral in het begin, regelmatig geforceerd en onnatuurlijk Ook staan er wat kromme zinnen in, wat aan de vertaling kan liggen.Daartegenover staan veel prachtige zinnen en observaties, en weet hij genadeloos, krachtig, gedetailleerd en gespeend van sentimentaliteit wat hem overigens ook nog was vergeven deze geschiedenis van geweld vorm te geven


  10. says:

    douard Louis, que nous avons d couvert avec le tr s poignant En finir avec Eddy Bellegueule en 2014 est de retour avec un r cit encore une fois tr s personnel Dans Histoire de la violence l auteur revient sur cette veille de No l o il a fait monter chez lui un bel inconnu rencontr dans la rue, qui tentera de le tuer avant de le violer L criture est percutante et la narration l est tout autant On assiste au long monologue de la s ur d douard qui raconte son mari ce qui est arriv lo douard Louis, que nous avons d couvert avec le tr s poignant En finir avec Eddy Bellegueule en 2014 est de retour avec un r cit encore une fois tr s personnel Dans Histoire de la violence l auteur revient sur cette veille de No l o il a fait monter chez lui un bel inconnu rencontr dans la rue, qui tentera de le tuer avant de le violer L criture est percutante et la narration l est tout autant On assiste au long monologue de la s ur d douard qui raconte son mari ce qui est arriv lors de cette nuit de violence Dans ses mots cr s et son parler r gional, on ressent le malaise, le m pris et toute la distance qui s pare les deux membres d une m me famille Un roman d rangeant et salvateur et qui se lit d une traite, sur les cons quence physique et psychologique de la violence